Bugün Türk futbolunun en eski sivil örgütü olan ve 8000'in üzerinde üyesi ve 38 ilde subesi bulunan dernegimizin kurulmasi ve gelismesi elbette kolay olmamistir. Bunda kurucu üyelerin çabalari kadar dernege üye olan antrenörlerin katkilari da büyük rol oynamistir.

Dernegin kurulus fikrinin dogusunu dernegin ilk baskani, kuruculardan Sn. Sahir Gürkan söyle anlatiyor:

" 1961 yili gününü tam hatirlamiyorum. Ankara'da Bedri Kaya ile istasyondan Ulus'a dogru yürüyoruz. Her ikimiz de o tarihlerde isimizin disinda antrenörlük yapiyoruz. Bedri Kaya bir ara " Sahir, Hüseyin Buran'la görüssen de üçümüz bir dernek kursak" dedi. Bu fikre aklim hemen yatti. Faaliyet gösteren birçok antrenör arkadasimiz vardi. Bunlarin arasinda bir birlik, bir dayanisma yoktu. Hemen ertesi gün Hüseyin Buran'i buldum, görüstüm. Hiç ilgilenmedi. Olay unutuldu gitti.

1964 yilinda Futbol Federasyonu baskani Muhterem Özyurt'un çabalari ile ilk ciddi A lisans antrenör kursu Manisa'da açildi. Bu kurstan önce Ingiltere Futbol Federasyonu ögretim görevlilerinden Eric Jones Türkiye'ye gelerek, Kuleli Askeri Lisesi tesislerinde 30'dan fazla antrenör namzedine 10 günlük bir kurs verdi. Bu kursta yanliz gençlere dönük teknik ve biraz fizik konulari anlatildi.

Tabi 1964 kursu farkli idi. Kursu veren Klaus Peter Kirchrath Hamburg bölge antrenörü ve ünlü Alman teknik direktörü Herberger'in asistanlarindandi.

O tarihe gelinceye kadar takimlarimizda agabey konumunda olan eski futbolcular görev yaparlardi. Bunlarin bir kismi yurt disindaki kurslara da katilmislardi. Yeterli lisanlari olmadigindan ellerinde diploma yoktu.

Kirchrath'in 15 günlük bir kurs için Türkiye'ye gelmesi çok seyi degistirdi. Artik antrenörler hiç degilse günlük ve haftalik program yapmasini ögrenmislerdi. Antrenörlügün, sahaya çikip takimin basinda kosmak olmadigini, bu meslegin bir arastirma meslegi oldugunu ögrenmislerdi.

O güne kadar elimizde ciddi bir dergi, yayin, tercüme, teknik taktik yazi olmadigindan, bilimden uzak saha çalismalari yapiliyordu. Bir örnek verirsem, o günlerde ne kadar bilinçsiz antrenman verildigini anlatabilirim saniyorum :

Bizim futbol oynadigimiz devirlerde, agabey durumunda olan ve 50'li yillarda Ankara'nin büyük takimlarindan birini çalistiran, çok saydigimiz birisi vardi. Haftada 2 antrenman o günlerin geçerli sayilan antrenman sayisi idi. Bu kisi, antrenmanlarda kosu, kültür-fizik ve tabi maçlar yaptirir ve her antrenman sonrasinda mutlaka futbolculara saha etrafinda 38 tur attirirdi. Neden 37 degil, 39 degil de 38 tur. Iste bunun için Kirchrath'in gelisi bizde bir dönüm noktasi olmustur.

Manisa'da kurs devam ederken, o yil Istanbul'da Cihat Arman ve arkadaslarinin kurdugu Türkiye Futbol Antrenörleri Dernegi, kursa katilanlari üye kaydediyordu. Bütün arkadaslar kisitli saaatlerde yapilan kayitlar için siraya giriyor, ellerinde giris aidatlari ve fotograflari ile siralarini bekliyorlar. Ben de elimde fotografim, sirada arkadaslarla sohbet ediyorum.

Kayitlari arkadasimiz Selahattin Torkal yapiyor. Tam sira bana geldi, Sahir'cigim su anda çok isim var ayriliyorum, sonra dedi. Bu davranisi beni çok üzdü. Bir daha denemeye karar verdim. Üçüncü defa ayni muameleye maruz kalinca kendi kendime " Türkiye'de antrenör dernegi bir tane olacak diye kanun yok. Ankara'ya gider bir dernek de biz kurariz " dedim. Nitekim onlar bir genel kurul bile yapamadan dagildilar.

Manisa'dak kurstan döndükten sonra, kursa katilan arkadaslarim Sabri Kiraz, Ziya Taner, Günaydin Özyurt, M. Ali Par, Yüksel Doganay, Mustafa Ertan ve Hüseyin Buran ile görüserek, kursta ögrendiklerimizi Ankara'da faaliyet gösteren diger arkadaslarimiza da anlatalim dedik. O tarihlerde Devlet Demiryollari Meslek Okulunda müdür muavini idim. Aksamlari dersanelerden birisini bu konuya ayirabilirdim. Pratikleri de Beden Terbiyesi Bölge Müdürü arkadasimiz Sami Yavrucuk'un sagladigi imkanlarla 19 Mayis iç ve dis sahalarinda yapabilirdik.

Duyurularimizi yaptik ve Temmuz sonunda 17 kisiyle kursu açtik. Kursumuza rahmetli Muhterem Özyurt bile ziyarette bulundu.

Kursun son günleriydi. Odamda Günaydin Özyurt ile ertesi günün programini yapiyorduk. Ziya Taner içeride ders veriyordu. Günaydin birden , sahir, Ankara'da bir dernek kuralim mi ne dersin' deyiverdi. Ben dünden raziydim. Hemen Ziya Taner'e anlattik. O bu gibi düsüncelere çok yatkindi. Dersaneye girdik, kursiyerlere açiklama yaptik. Kursa katilip basarili olanlar kurucu üye olabileceklerdi. O kursta herkes basarili oldu.

Evraklarin hazirlanmasi, vilayete müracaat aylar sürdü. Cemiyetin adi " Türkiye Futbol antrenörleri Cemiyeti" idi. Kasim ayinda vilayetten yazi geldi, görüsmek üzere davet ediyorlardi. Gidip dernekler masasindaki görevli ile görüstüm. Dernegin ismini kullanamiyorduk, çünkü Istanbul'da ayni adla bir dernek vardi. Bu suretle dernegin yeni ismi ortaya çikti: " Türkiye Futbol Antrenörleri, Menacerleri ve Monitörleri cemiyeti" Monitör antrenör yardimcisi ve amatör takim çalistiricisi anlaminda uzun yillar kullanildi ve çok sayida monitör kursu da açildi.

Evraklari dernegin yeni adi ile tekrar hazirladik ve vilayete teslim ettik. 5 Ocak 1965 tarihinde ismimiz tescil edildi ve dernegimizin kurulusu resmen kabul edildi. Ilk isimiz cemiyete bir posta kutusu almak oldu. P.K. 337 Ulus/Ankara. Ilk aidatlarimizi da bastirdigimiz makbuzlar karsiliginda kasamiza yatirmistik. O gün çok sevinçliydik.